البته از طرف هر كدام كه وصى شده باشد . تزويج او منوط به عدم وجود طرف ديگر است يعنى اگر بعنوان مثال وصىّ پدر باشد . تا مادامىكه جدّ اولاد در قيد حيات است نمىتواند فرزندان او را تزويج نمايد بلكه در اين فرض ولايت با جدّ مىباشد . 2 ) اقوال در مسأله اين مسأله بين فقهاء اختلافى است و آنچه از بررسى كلمات آنها استفاده مىشود اين است كه مجموعاً سه قول در اين مورد وجود دارد 1 . وصى مطلقا حق تزويج ندارد چه اينكه از طرف موصى وصيت به خصوص نكاح شده باشد و يا اينكه وصيت به خصوص نكاح فرزندانش نكرده باشد و همچنين فرقى ندارد كه فرزندان او محتاج به ازدواج باشند يا نباشند . البته در صورت احتياج حاكم بايد آنها را تزويج نمايد . 2 . وصىّ [ در صورتى كه موصى تصريح كرده باشد ] حق تزويج دارد چه به حدّ ضرورت رسيده باشد و چه اينكه ضرورتى در كار نباشد . 3 . اگر به حدّ ضرورت رسيده باشد وصىّ حق تزويج دارد و گرنه چنين حقّى ندارد . 3 ) بررسى ادلّه مسأله : الف ) آيات : كلام مرحوم آقاى خويى مرحوم آقاى خويى به آيه شريفه قرآن كه مىفرمايد « كُتِبَ عَلَيْكُمْ إِذا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ إِنْ تَرَكَ خَيْراً الْوَصِيَّةُ لِلْوالِدَيْنِ وَ الْأَقْرَبِينَ بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِينَ * فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ ، فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَى الَّذِينَ يُبَدِّلُونَهُ إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ * فَمَنْ خافَ مِنْ مُوصٍ جَنَفاً أَوْ إِثْماً فَأَصْلَحَ بَيْنَهُمْ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ » « 1 » استدلال كرده‌اند .

--> ( 1 ) - بقره / 180 - 182 .